ΤΙ ΛΕΙΠΕΙ


ΤΙ ΛΕΙΠΕΙ ??

 

Άλλη μια μέρα ξεκινά, 04.30. Χωρίς ξυπνητήρια, χωρίς φωνές, χωρίς χαρά. Μια πικρή γεύση στο στόμα, η γεύση της ζωής.

Τόσα και τόσα χρόνια προσπαθούσα να ξυπνώ νωρίς το πρωί και ποτέ δεν το κατάφερα πραγματικά, ξυπνούσα στα όνειρά μου. Ξυπνούσα για να ξεφύγω από την κόλαση του ύπνου, τους εφιάλτες των ονείρων, της ζωής που περνά τόσο μα τόσο γρήγορα. Έπρεπε να φτάσουμε στο σημερινό εξευτελισμό, στο σήμερα της Ελλάδας του 2012 για να ξυπνώ χαράματα και απόλυτα μόνος. Μια απόλυτη φυλακή των ανθρώπινων αξιών, των συναισθημάτων, της φιλίας, της προσφοράς, του ανθρώπου. Τι έμεινε ? Μόνο η υπομονή κι αυτή όμως εξαντλείται.

Γεννήθηκα Έλληνας κι όμως αναρωτιέμαι ? Είμαι πραγματικά Έλληνας, έχω μέσα στις φλέβες μου το αίμα της φυλής που δεν το βάζει κάτω, που δεν έκανε πίσω, που δεν παραδόθηκε ποτέ σε κανένα, ποτέ μπροστά σε τίποτα. Να κάνω υπομονή ? Σε τι να κάνω υπομονή ? Αρκετά δεν υπέμεινα ? Λοιπόν φίλε, να σου πω κάτι ? η υπομονή εξαντλήθηκε.

Δεν παραδίδομαι πια στο κόλλημα του ψεύτικου κόσμου του υπολογιστή μου, μπροστά σε μια οθόνη καλημερίζοντας το φίλο που δεν έχω δει ποτέ, δεν άγγιξα στον ώμο, δεν περπατήσαμε μαζί, δεν κάτσαμε στο ίδιο τραπέζι να φάμε τους εχθρούς μας, να πιούμε στις χαρές μας. Υπολογιστές ?

Μηχανές φτιαγμένες να μας απομονώσουν, φτιαγμένες να τσακίσουν την ανάγκη του ανθρώπου να ζει ομαδικά, φτιαγμένες να δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι δεν είσαι μόνος, φτιαγμένες από τον καταστροφέα άνθρωπο να εξαφανίσουν την ίδια του την ύπαρξη, φτιαγμένες για να πάψουμε να νιώθουμε την ανάγκη ενός απλού στοργικού ανθρώπινου αγγίγματος. ΤΙ ΛΕΙΠΕΙ ??

Λείπει το σταμάτημα της ψευδαίσθησης. Λείπει ο άνθρωπος. Λείπει το κομμάτι που θα τελειοποιήσει το πολύχρωμο ψηφιδωτό, που θα ξανακάνει τον άνθρωπο να μπει εμπρός από την εξέλιξη και την εξέλιξη, πιστό του ακόλουθο. Ας δοκιμάσουμε μια θεωρία. Ανοίγω τον υπολογιστή μου, μπαίνω στο Internet, γράφω την πρώτη καλημέρα στον πρώτο διαδικτυακό μου φίλο.

-Καλημέρα Μάκο, πως είσαι φίλε?

-Μαύρα χάλια Τάκη, όλα στραβά κι ανάποδα

-Γιατί ρε συ ?

-Χέσε μέσα Τάκη, που να σου λέω είναι μεγάλη ιστορία.

Αυτό ήταν. Μια τυπική και ψυχρή συζήτηση μεταξύ δυο ανθρώπων που μόνο στα λόγια είναι φίλοι, στην πράξη είναι δυο γνωστοί που επικοινωνούν μέσω Internet, μπορεί και ένα χρόνο, ίσως και περισσότερο. Να το δούμε και αλλιώς ?

Φανταστείτε να υπήρχε μια προσωπική επαφή μεταξύ τους. Για παράδειγμα, η συζήτηση να ξεκινούσε σε ένα καφέ, ας πούμε, στο παγκάκι μιας πλατείας. Πάλι την ίδια απάντηση θα είχαμε, «άστο είναι μεγάλη ιστορία» ? Δε νομίζω, και μόνο η παρουσία αλλάζει την επαφή ριζικά. Πως θα μπορούσε ο υπολογιστής να το κάνει αυτό, θα μου πεις τώρα ?

Θα σου πω. Αν όλα αυτά τα χαζά blogs δεν υπήρχαν με την ιδέα να δέχονται επισκέψεις αγνώστων και γνωστών μόνο και μόνο για να δημιουργούν όφελος του ενός, του δημιουργού τους δηλαδή, αλλά υπήρχαν με σκοπό τη δημιουργία πραγματικής επαφής των ανθρώπων ? Αν χρησιμοποιούσαμε το Internet για να δημιουργήσουμε και πάλι παρέες στους ανθρώπους που μοιράζονται τα ίδια όνειρα, ίδιες ή διαφορετικές απόψεις για τη ζωή, τη διασκέδαση, την εργασία, την ίδια τη ζωή τελικά. Το μόνο που χρειάζεται είναι η ιδέα, η οργάνωσή της και ο τρόπος εφαρμογής της στην πραγματικότητα και όχι στην ψευδαίσθηση.

Όταν μοιράζεσαι με έναν άλλο άνθρωπο, ώρες της ζωής σου, πίσω από μια οθόνη, δημιουργώντας, διασκεδάζοντας ή ανταλλάσσοντας απόψεις, στην αρχή είναι αδιάφορο, στη συνέχεια γίνεται μια μικρή συνήθεια και όσο ο χρόνος περνά, γίνεται ανάγκη να δεις το φίλο-η σου από κοντά, σε συναρπάζει η ιδέα να συναντηθείτε κάποτε. Η φαντασία καλπάζει και γεννιέται το όνειρο : Τι καλά θα ήταν να μπορούσαμε να συναντηθούμε από κοντά. Ποιος δεν το σκέφτηκε απ όσους χρησιμοποιούμε το Internet στη ζωή μας ?

Παίζω στο διαδίκτυο online παιχνίδια αρκετά χρόνια τώρα. Έχω γνωρίσει πάρα πολλούς ανθρώπους, συμπατριώτες Έλληνες και ανθρώπους από άλλα κράτη. Δέχτηκα αγάπη, φιλία, μίσος ή απειλές. Έκανα φίλους όπως έκανα και εχθρούς. Όμως κοινή διαπίστωση όλων ήταν. Τι ωραία θα ήταν να μπορούσαμε να βρεθούμε κάποτε? Και γιατί παρακαλώ να γινόμαστε σκλάβοι της τεχνολογίας και να μην προσπαθήσουμε να κάνουμε την τεχνολογία σκλάβο μας ? Γιατί να μην μπορούμε να οργανώσουμε συναντήσεις όλων αυτών των ανθρώπων με τα κοινά ενδιαφέροντα, έστω και μόνο στη διασκέδασή τους. Γιατί να παραμένουμε μόνα κλαδάκια και να μην οργανώσουμε συναντήσεις ?

ΛΕΙΠΕΙ η ιδέα της οργάνωσης της ανάγκης όλων μας, όλων όσων νιώθουν όπως εγώ, όλων όσων ένιωσαν σκλάβοι και επιθυμούν την ελευθερία τους. Τι κι αν ο ένας είναι στην Ελλάδα και ο άλλος στην Κίνα ? Τι μας χωρίζει, εκτός της απόστασης, μοιραζόμαστε τα συναισθήματά μας πίσω από μια κρύα οθόνη. Πως γίνεται πίσω από μια κρύα οθόνη να έχουμε ζεστά συναισθήματα. Κι όμως γίνεται, όπως γίνεται να υπάρξει και η ανθρώπινη επαφή. Χαχαχαχα !!!! Δεν εφευρέθηκε ακόμη η τηλεμεταφορά, δεν είμαι εξωγήινος.

Απολαμβάνω να χρησιμοποιώ την τεχνολογία και τους υπολογιστές, απλά αισθάνομαι ότι ο κύκλος δεν έχει κλείσει. Χρειάζονται μόνο οι υπολογισμοί, κοινή προσπάθεια και απόψεις για να κλείσει ο κύκλος και η τεχνολογία να σκλαβωθεί από τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος από την τεχνολογία και γίνεται φίλε, γίνεται. Πίστεψέ με, αρκεί μόνο πίστη και προσπάθεια στο σωστό δρόμο και όχι στην απάτη της άψυχης οθόνης, προσπάθεια συντροφικότητας και όχι απομόνωσης, αλήθεια κόντρα στο ψέμα. ΑΥΤΟ ΛΕΙΠΕΙ.

Όταν είμαστε μαζί, όλα τα μπορούμε. Είμαστε όλοι κάτοικοι του ίδιου πλανήτη, έχουμε όλοι το ίδιο σπίτι, ένα σπίτι με τεράστια δωμάτια, πολύ μακριά το ένα από το άλλο, χωρίς επικοινωνία μεταξύ τους που η τεχνολογία ήρθε και πέταξε γέφυρες. Γέφυρες που πρέπει να εκμεταλλευτούμε να έρθουμε πιο κοντά ο ένας στον άλλο, να γίνουμε η δύναμη που ΛΕΙΠΕΙ, η δύναμη της αγάπης για αυτή τη μικρή σταγόνα ζωής που περνάμε από την ιστορία του πλανήτη.

Έρχεσαι μαζί να βάλουμε το τελευταίο κομματάκι σε αυτό που ΛΕΙΠΕΙ ?

 

Παναγιώτης Λέκκας

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *